سلام.

این هم غزلی به تاخیر و با پوزش...

 

چندیست دیگر شانه ای بر سر نداری                مهمان بی پیرایه ای بر در نداری

 

 

ای هدهد ناخوش خبر جانت سلامت              هرچند یک چندیست بال و پر نداری

 

 

یک بار بالت حامل امید خالیست                    یک بار جز پروا پری دیگر نداری

 

 

یک شب گدای آفتابی،مست و بیدار              غیر از نداری جامه ای در بر نداری

 

 

یک روز ماه مجلس شاهی و هرگز       می خواهی از خواب خوشت سربر نداری

 

 

منزل به منزل سینه ات خالی شد از دل              کو پس دلت آخر اگر دلبر نداری

 

 

پل های پشتت را شبی بشکن که دیگر         با سنگ شک حتی ترک هم بر نداری

 

 

هر جا خطر باشد علائم می درخشند            کافیست در باب عطش لب تر نداری

 

 

با آبیاری های دیمی گل نروید               دست از سرش سی روزه باید بر نداری

 

 

هر روز او را نازی و ما را نیازی            ای مردمان از هر غمی بهتر؛ نداری

 

 

حتی دو روزم نیز دیگر مثل هم نیست         چندیست با ایمان شدم، باور نداری؟

 

 

بی صبرانه منتظر نظرات شمایم.

 

 

عجب !!! بعد یه قرن مشگل به روز شدن این وبلاگ بی نوا باز شد ، یه متر نوشتم دکمه بازسازی! رو که زدم رفت تو یه صفحه دیگه( "ورود به بخش مدیریت "انگار) حالا چکار کنم؟؟!!

از واقفان به علوم کامپوتر عاجزانه خواهشمندم تا پایان وقت اداری امروز نظرات و پیشنهادات خود را به صندوق پستی ~..! ببخشید نه.. در همین وبلاگ ثبت کنند .

تا فرصتی دیگر که قول می دم خیلی زود باشه و با غزلی به روز باشم خداحافظ همگی.. 

به امید روزی که هیچ نوشته ای  با یه دکمه پاک نشه!

سلام به همه دوستای خوبم

دیرگاهیست که به روز نکرده ام. پوزش. کما اینکه زیاد هم توفیری ندارد!

یه غزل نه خیلی خیلی جدید می نویسم. نمی دونم این وبلاگ چرا به من زمان حال نمی رسه و عقب عقب راه میره!  هنوز مردده.

 

تیر نگاهش آتش قلب عطارد شد                                 از ابتدای آفرینش عاشقی مد شد

نزدیک تر موجود این منظومه تا دیدش              از هرچه جزاو کور شد ازخویش بیخود شد

دیگر نمی دانم پس از آن را نفهمیدم                               بر هر بلایی مبتلا بیچاره لابد شد

کوچک ترین سیاره هم دور سرش چرخید                 سرگشتگی دیگر مسیری پرتردد شد

بر شانه کم جان همیشه بار سنگین است                    در قرعه فال تو پیدا نام هدهد شد

جاهل پذیرفت آنچه را هرگز نمی بایست                  کاری که هرگز ازازل باید نمی شدشد

امروز می چرخد جهان بر پایه تغییر                             دریای احمر سبز شد کوه زمرد شد

از پشت کوه قاف انسان مدرن آمد                               طعم اصیل عشق درگیر تجدد شد

تیـراژ غـم بالاسـت جـلد اول گریــه                                آلـــوده بــازار از بــدو تــولــد شــد

گفتم نمازم را سلامی نیست در پایان                           تیر نگاهش آمد و ذکرم تشهد شد

 

یاران عزیز سلام!

قیصر هم رفت. استاد مسلم همه ما...

چه تهی شدنی...شاید با مرگ نزدیک ترین کسانم اینگونه تهی نشده بودم. احساس می کنم روح غزلهام رفته. بدون اون نگاهها دیگه چطور می شه شعر نوشت؟! بدون اون صدای آسمانی..

خودم رو لا به لای شعر هاش جستجو می کنم. دنبال یک پناهگاه می گردم . مثل جوجه ای که زیر بال و پر مادرش فقط احساس امنیت میکنه. اما....

عین پرنده ها که در قفسند..خودم را به در و دیوار میزنم....نه...خلا بزرگ تر از این حرفهاست که به این زودیها پر بشه.

دو هفته قبل بود. در کنگره شعر جوان آخرین تندیسی که گرفتم از دست او بود رویش نوشته بود: مهربانی را بیاموزیم. گفتم دستتون درد نکنه. گفت دست شما درد نکنه. از شعری که آن روز خوانده بودم خیلی خوشش آمده بود . همانجا در سالنم هم بهم گفته بود. چه متواضعانه یک استاد یک جوجه شاعر را تحویل می گرفت!

وااااااااااااااااای خدای بزرگ ! حالا آن نگاهها را از کجا بیاورم. آن انرژی را که در یک لحظه سکوتش حتی بدست می آوردم از لا به لای چند صد سخنرانی باید پیدا کنم ؟ میدانم که هرگز پیدا نخواهم کرد.

چند وقت پیش بود . در جلسه نقد آخرین کتابش ـ دستور زبان عشق ـ مثل تقریبا هر کجای دیگر که میشد دخترش ـ آیه ـ نیز همراهش آمده بود. به او غبطه خوردم. خاک بر سرم....

دوشنبه/ روز قبل از سه شنبه لعنتی همین هفته / درست روز قبل از واقعه خواب دیدم که چند تا از انگشتانم را بریده اند. در همان خواب فکر کردم که دیگر چگونه قلم به دست بگیرم؟ چگونه بنویسم؟ بیدار که شدم خیلی دلم میخواست تعبیرش را بدانم. اما حالا آرزو میکنم که ای کاش هرگز تعبیرش را نمی خواستم و ای کاش هرگز تعبیر نمیشد. قیصر عزیز! پشت و پناه غزلهایم...نوشته هایم...دیگر چگونه بی تو قلم به دست بگیرم؟

گفتم لال شوم اگر در رثای استادم شعری بنویسم. بدون انگشت. اما نمیدانم این راز ـ این سر همیشگی ـ چگونه هربار خودش را با هر حقه و ترفندی به گردنم می اندازد.

غزلی که میخوانید نتیجه یک ذهن آشفته است. ببخشید . دیگر هنرمندانه نیست. شاید هیچوقت هم نشود.

 

مرگ بر من باد اگر مرگ تو را باور کنم                       کاش میشد خاک را جای تو من بر سر کنم

شعرهای مانده در ذهنت چه خواهد شد بگو                      شعر باید جای گل در رفتنت پرپر کنم

حافظ دوران!چه میگویند باید بعد از این                             شعرهای رفته را بی حافظه از بر کنم

ای که انگشت قلم گیر غزلهای منی                        بی تو چون بنویسم و چشم قلم را تر کنم؟

گفته بودی مهربانی را بیاموزم ـ مگر                             آنچه را آموختم با اشک و خون باور کنم

شعرهایت تا ابد آیینه جان تواند                                  نیستی و بعد از این باید به آنها سر کنم

از شکیبایی به قرآن عاجزم ـ در چشم خویش                         باید این آیینه ها را آیه قیصر کنم

 

سلام بر همه دوستهای خوبم. مرسی از این که تا این لحظه همراهیم کردین و نظرات تلخ و شیرینتون رو ازم دریغ نکردین. حالا یه غزل جدیدتر براتون بنویسم. راستش اون قبلی برای خیلی وقت پیش بود ولی من به علت تعلق خاطر خاصی که بهش دارم نمی تونم ازش دل بکنم هیچوقت.

 

دلم حکایت اسفنج زیر باران است                         از آسمان تو جذب بلا چه آسان است

کمان کمان نظرت را کشیده ابرویم                        سزای سینه سپر کرده تیر باران است

به خودنمایی اگر دم زدم زبانم لال                       تمام آنچه که گفتم شکنج یک آن است

ربوده دین و دلم را و عقل و ایمان را                       چگونه صبر کنم صبر نصف ایمان است

چه بازی است که چون چشم بندم ای پیدا          دلم ز گم شدن خویشتن هراسان است

منم کبوتر خرگوش بوده دیروز                                کلاه زیر سر توست تا مرا جان است

از آن غروب که تردستی تو دودم کرد                     هنوز معرکه ات در بساط میدان است

هنوز چوبه دار و جنازه ای بر باد                             هنوز نعش اسارت کف خیابان است