سلام.

از دیده پرخون من مردم چه می دانند                         نان فانتزی ها قصه گندم چه می دانند؟

با شیشه های آبجو مردان دور اندیش                    در برجک اندیشه ها از خم چه می دانند؟

با پارک های جنگلی یا بسته ای دریا                    از زلف باز جنگل " گیسُم " چه می دانند؟

از برج عقرب تا کنون بازار گِل گرم است                      مستاجران برج از هیزم چه می دانند؟

معنای نیش شاپرکها را چه می فهمند                       از بوسه بی کینه کژدم چه می دانند؟

حلوا به خاکم ماند و کامم همچنان تلخ است        این خاکیان از مجلس هفتم چه می دانند؟

مهلت ندارم باید از این برج برخیزم                           اما کجا باید روم مردم چه می دانند؟!

گلهای نامانای نامیرای مصنوعی                          از حال گلچینان سردرگم چه می دانند؟

    سلام

 بالاخره پس از سیصد قرن این وبلاگ بینوا هم به روز شد.

 راستی که دوستای حقیقی تو دنیای مجازی معلوم می شند! همچنان سر می زنند و حتی شده با گلایه ای فضا رو پر می کنند از عطر دوستی . 

 باز هم سپاس و اینک شعر:

 آغاز شد دوباره برایم نمایشت                        من پشت صحنه حسرت دست نوازشت

چون غنچه بسته است لبانم به انتظار                    فصل من است پردۀ دوم گشایشت

اما چقدر فاصله احساس می کنم                         لبریزم از سکوت و تمنای خواهشت

حالا که کشف پشت سر کشف می رسد                نطقی نمانده است برای سرایشت

ای قصه فصلهای مرا زودتر بخوان                          صدبار پاره شد دل من در کشاکشت

دیگر در این ستم کده یک نقش نو نیار                  تا مرگ، سهم من نشود فصل زایشت

آه ای بهار آمدی و سوخت ریشه ام           چون شاخه شاخه شاخه عوض شد گرایشت

می بینی ای نگار پر از نقش تازه ام!                     تنها منم که سوخته از فرط سازشت

شدیدا چشم انتظار نقدهای خشخاشی تون ببخشید یعنی نقدهای ستون فقرات خشخاشی تون هستم!!!

سلام.

بر آن سر است که نائل شود به یاری دوست                   سری که ساخته با داری و نداری دوست

چه می شود که گل سر سبد به ما برسد                           نصیب ما بشود گنج ته تغاری دوست

به هر طرف که نظر می کنم به چشم امید                    چهار فرض محال است بخت یاری دوست

اگر جواب کنندم نمی کنم کاری                                    که در سوال شود اصل سازگاری دوست

اگر عقاب کنندم نمی کنم زاری                                     به حکم در همه احوال ،رازداری دوست

نه من دلش را دارم سرش به درد آید                         نه او سرش را دارد که دل به خواری دوست

قیامت من بیمار برزخی دگر است                                جهنم است مرا پشت سر گذاری دوست

شفا دهید به من تا نفس نفس بشوم                                  شب معاینه بیمار افتخاری دوست

جواب منفی او یک نگاه مثبت بود                             چه مشگل است مفاهیم استعاری دوست

سلام

اگر باد دارد مرا می برد...                             سرِ دار دارد مرا می خرد...

تو در پوستینم نشو گرگ وار                            اگر باد برده ست می آورد

برادر! توحش مرا گرگ نیست                          خیانت گلوی مرا می درد

نگو یوسف است این، نه، من یک زنم             رسالت زند بر زنان دست رد

ضعیفیم و با قوت و حول او                          زمین بهرمان پیرهن می درد

چرا چاه تو؟ کوه می بلعدم                        اگر چپ به چشمم کسی بنگرد

مرا باد در خویش می پیچد و                        از این شهر بی آبرو می برد

اگر همچو یوسف اگر همچو زال                    گذشتیم و این نیز هم بگذرد

 ..............................

و نیز:

در چشم ترم شکوفه ی احساس است             هر چکه ی اشک تکه ای الماس است

بیهوده ملامتم نکن ای زاهد                          من معتقدم که عشق حق الناس است!

سلام. به خدا شرمنده ام. چه کار کنم؟ سرم این روزها خیلی شلوغه...دوستان خیلی محبت دارند. و این یه دلگرمی بزرگه. همین محبتها...چیز دیگه ای نیست که بشه بهش تکیه کرد. وقتی از همه دنیا کنده شدی باز یه عده هستن که تو رو پیوند می دن. خوب این باارزشه. چون به هر حال باید زندگی کرد.از قضا تو همین دنیا...

می خواستم یه شعر بهتر تر بیارم. دیدم اگه از این موقعیت استفاده نکنم دوباره ممکنه بره سه قرن دیگه.  تنها چیزی که الان دم دستمه اینه که براتون می نویسم.

عکس خرگوش عقابی شد و از قاب پرید               گربه ناخواسته ماهی شد و در آب پرید

صبح دیدیم که در چنگ عقاب آهو بود                       ماهیَک نیز به کرم سر قلاب پرید

خسته از اینهمه تکرار درخت از جنگل              رفتم و صد گره از این سر بی تاب پرید

نردبان فلکی تکیه کلامم را برد                              عادت جنگلی ام از لب بشقاب پرید

خانه ای ساختم اما خودمانیم دلا                      حیف آن رنگ که از چهره ی مهتاب پرید

این چه شهریست که با قاشق شادی شب عید        هردری را که زدم یک نفرازخواب پرید؟

باز ماهی شدم و از دل تنگم گفتم                             پریا حال مرا بنگر و دریاب، پرید