شب خمیازه کشید و روز شد
سلام
بالاخره پس از سیصد قرن این وبلاگ بینوا هم به روز شد.
راستی که دوستای حقیقی تو دنیای مجازی معلوم می شند! همچنان سر می زنند و حتی شده با گلایه ای فضا رو پر می کنند از عطر دوستی .
باز هم سپاس و اینک شعر:
آغاز شد دوباره برایم نمایشت من پشت صحنه حسرت دست نوازشت
چون غنچه بسته است لبانم به انتظار فصل من است پردۀ دوم گشایشت
اما چقدر فاصله احساس می کنم لبریزم از سکوت و تمنای خواهشت
حالا که کشف پشت سر کشف می رسد نطقی نمانده است برای سرایشت
ای قصه فصلهای مرا زودتر بخوان صدبار پاره شد دل من در کشاکشت
دیگر در این ستم کده یک نقش نو نیار تا مرگ، سهم من نشود فصل زایشت
آه ای بهار آمدی و سوخت ریشه ام چون شاخه شاخه شاخه عوض شد گرایشت
می بینی ای نگار پر از نقش تازه ام! تنها منم که سوخته از فرط سازشت
شدیدا چشم انتظار نقدهای خشخاشی تون هستم.
