اتاق زیر شیروانی

اینم غزل:

گویا پریده در خواب اسم تو از دهانم                                فهمیده اند مردم آتش گرفته جانم

انگشتها اشاره گوش و دهان و پچ پچ                     ایکاش مثل یک شمع میسوخت این زبانم

دامن گرفته آتش رحمش به خشک و تر نیست                   از پوست لطیفت تا مغز استخوانم

چون سایه می گریزم از لا به لای خورشید                     افتاده طشتم از بام هرگز نمی توانم

شاید دوای جانم سمی کشنده باشد                     سر می کشیدمش گر جانش نبود جانم

سر می کشم خدا را حل می شوم عطا را                  انسان گرفتگی شد خورشید جاودانم

من پشت تو نشستم گل پشت و رو ندارد                       بگذار تا همیشه در سایه ات بمانم

منتظر نظرات شما هستم (بی صبرانه)